Tat

 Yaptığın şey ne olursa olsun içine sinmeli. İş mi yapıyorsun? Bir şeylerle mi oyalanıyorsun? Oturdun muhabbet mi ediyorsun? Her ne yaparsan yap içine sinecek. Ağzına bir tat bırakmalı. Bir zamanlar o sahada futbol oynamış artık antrenörlük yapanlardan eski fut­bol yok eski futbolcu yok, bir zamanlar basketbol oynamış artık antrenör olmuş olanlardan artık bizim gibi sporcu yetişmiyor yok o mücadele la­fını duyarız. Bir de burun kıvırırlar yoktu şimdiki gibi tesis, yoktu imkan­lar. Var hala sporcusunu insan yerine koyan çektiği zorlukları sporcusuna çektirmeyen antrenörler var. Kim ne derse desin sporcun bu kadar lekelen­mesinin en büyük nedenlerinden biri antrenör ve kulüp yöneticileridir. Artık lanet olsun deyip büyük hevesle başla­dıkları sporu bırakan o kadar çok genç var ki. En büyüğünden en küçüğüne kadar küçük hesaplar yapan o kadar çok antrenör var ki. Bir suyu bir lokma ekmeği hatta ulaşımı bile çok görüp kendilerince fedakarlık yapan antrenör­lerimiz bu gençlerin sayesinde başarı yakaladıklarında da meydanı kimseye bırakmıyorlar. Bir konuşmaya başlasın­lar nutuk bir başlasın bitmek bilmiyor. Değerler vardır. Etik denen bir şey var­dır. Bu vurdumduymazlığı huy edinmemelidirler. Yemek ya da ulaşım yada bir hatır sormak bu kadar zor şey değil. İşine geldiğinde kesip asıp işine geldi­ğinde ben dememelidir bir antrenör. Çünkü onun işidir o gençler. Hoş bu yazı mı kaç antrenör okur, kaçı bir an düşünme zahmetinde bulunur bilemem ama düşünmelidir. Sen o işin mutfağın­daysan tat kadar da o gençtir.