Bir Kıssa & Bir Beyit

GÜNAH İŞLEYENE DEĞİL,
GÜNAHIN KENDİSİNE KİN DUYMAK

Ebu’d-Derdâ’nın ve İbn Mesud’un Günah İşleyene Hakaret Etmeyi Yasaklaması

Ebû Kılâbe anlatıyor: Ebu’d-Derdâ, bir gün yoldan geçerken, halkın günah işlemiş olan birine sözlü hakarette bulunduğuna şahit oldu. Ebu’d-Derdâ onlara şöyle dedi: “Şayet siz, bu adamın bir kuyuya düştüğünü görseydiniz, çıkarmak için çaba göstermez miydiniz?” “Çaba gösterirdik tabii ki!” dediler. Ebu’d-Derdâ: “O hâlde, din kardeşinize hakaret edeceğinize, sizi o gibi durumlara düşürmediği için Allah’a şükredin.” dedi. “Yani sen şimdi o adama buğzetmiyorsun, öyle mi?” dediler. Ebu’d-Derdâ: “Ben, ona değil; onun işlediği eyleme buğzediyorum. O adam yaptığı fenalığı terk ettiği takdirde, yine benim din kardeşimdir.” dedi. (Ebû Nuaym, Hilye 1/125)

İbn Mesud’un Bu Konudaki Rivayeti

İbn Mesud anlatıyor: “Bir kardeşinizin bir günah işlediğini gördüğünüzde, “Allah’ım onu rezil rüsva eyle!” deyip de kardeşiniz hakkında şeytana yardımcı olmayın. Sizi de o duruma düşürmemesi için Allah’a dua edin. Zira, Resûlü Ekrem’in ashâbı olan bizler, herhangi bir kimse hakkında, onun ölüm anındaki durumunu bilmedikçe bir şey söylemezdik. Ancak, ömür sermayesi iyi bir amelle tükenen kişi hakkında “Ahiretini kazandı.” derdik. Eceli kötü bir amelle sona eren kişi hakkında da endişe duyardık.” (Ebû Nuaym, Hilye 4/205.)


Hayatu’s-Sahabe, Yusuf Kandehlevi, 155-156




Bir beyit/şiir:

ÂMİN

Gönlüm, dilim, "Artık, acılar dinsin!" der;
"Sönsün nefretler, sona ersin kin!" der...
Çıkmaz, lâkin, duâma "Âmin!" diyecek…
Ancak, mezarından ölüler, "Âmin!" der!

Arif Nihat Asya