Bir iğne ve bir iplikle kültür mirasını geleceğe taşıyorlar

Eskişehir Olgunlaşma Enstitüsü, köklü geçmişe sahip geleneksel Türk el sanatlarını aslına sadık kalarak modern tasarımlarla buluşturmaya ve bu eşsiz kültürel mirası gelecek nesillere aktarmaya devam ediyor. Enstitü bünyesinde uzun yıllardır büyük bir özveriyle çalışan Usta Öğretici Semanur Tokat, unutulmaya yüz tutmuş iğne oyası sanatının inceliklerini, üretim esnasında karşılaştıkları zorlukları ve atölyelerdeki hummalı çalışma süreçlerini basın mensuplarıyla paylaştı. İğne oyasının sadece el emeği değil, aynı zamanda yoğun bir sabır, dikkat ve derin bir sevgi gerektiren nadide bir sanat dalı olduğunu vurgulayan Tokat, enstitünün kurumsal yapısı altında tasarımdan çizime, işlemeden dikime kadar uzanan ve her aşaması titizlikle planlanan ortak bir çalışma disiplini yürüttüklerini ifade etti."İğneyle kuyu kazıyoruz ama bu işi seviyoruz"Semanur Tokat, iğne oyasının zorluğunu ve sanılandan çok daha geniş bir kullanım alanı olduğunu belirterek, şu ifadeleri kullandı:"İğne ve ipliğin buluştuğunda geleneksel ürünlerimizi çalışıyoruz iğneyle. Güzel bir bölüm, seviyoruz. Sevdiğimiz için zaten bu işi yapabiliyoruz. İğneyle gerçekten kuyu kazmak. İğne oyası dediğimizde sadece yazma olarak düşünmüyoruz. Broşlar çalışıyoruz, namaz örtülerimiz var, kıyafetlere çalışıyoruz, kıyafet yapıyoruz. İğne oyası bölüm olarak zor. Zaten malzeme olarak bir iğne ve bir ipliktir.""Geleneksel çalışıyoruz"Enstitüdeki tasarım sürecine değinen ve geçmiş ile gelecek arasında bir köprü kurduklarını ifade eden Tokat, "Çizildiğinde burada zaten öyle Olgunlaşma Enstitüsünde çizim yapılır. Çizim bize gelir. Çizime bakarak çalışılır. Tasarımımız vardır. Giyim atölyelerinde de dikilir kıyafetlerimiz. Biz kıyafetlere de iğne oyası çalışıyoruz. Geleneksel de çalışıyoruz, tasarım çalışılan ürünlere de kıyafetlerin üzerine çiziliyor. Onlara biz bakarak da çalışabiliyoruz. Geçmişten geleceğe düğümler atıyoruz" şeklinde konuştu.